Zo vaak als hij kon, nam Pierre van Melick uit Belfeld zijn twee zusjes met dementie mee op de duofiets. Even naar buiten. De wind door hun haren. Onderweg een kop koffie. Meer was er niet nodig. “Ze waren altijd zo gelukkig als we samen gingen fietsen.” Toen zij overleden dacht hij: nu kan ik ook anderen hier een plezier mee doen. Daarop meldde hij zich aan als vrijwilliger bij De Zorggroep.

Samen op pad

Pierre – die 83 is maar zich nog 65 voelt – fietst inmiddels al ruim een halfjaar afwisselend met twee bewoners van wijk Bösdael in Reuver. Ze wonen zelfstandig, maar kunnen door hun lichamelijke beperking niet meer zomaar zelf op pad. Samen spreken ze af wanneer ze gaan. Pierre reserveert de duofiets en daarna zien ze wel waar de tocht hen brengt. “Een rondje om de kerk doen we niet”, zegt hij lachend. “We zijn meestal zo'n drie uur onderweg. Onderweg drinken we ergens koffie of iets anders.” 

Gesprekken die groeien

Een praatje maken gaat vanzelf op de fiets. Omdat ze naast elkaar zitten, ontstaat er een ander soort gesprek. Er wordt verteld over vroeger, over familie. Pierre houdt van mensen. Als ondernemer bouwde hij jarenlang aan relaties met klanten. Nu doet hij dat op een heel andere manier. “Hoe vaker je samen fietst, hoe meer iemand vertelt. Ze vertellen ook wat hen bezighoudt. Blijkbaar voelen ze dat het veilig is om dat te delen. En ze stellen mij ook vragen. Zo leer je elkaar steeds beter kennen.”

De wereld is klein

Soms zorgen die gesprekken voor onverwachte ontdekkingen. Zo vertelde de mevrouw met wie hij fietst dat ze vroeger trouwambtenaar was in Reuver. “Bleek dat zij mijn dochter en schoonzoon heeft getrouwd. Dan zie je hoe klein de wereld is.” Het zijn van die momenten die een gewone fietstocht bijzonder maken.

Een band opbouwen

Op een andere tocht brachten ze een bezoek aan de zus van Pierres mannelijke fietspartner in Kessel. Met de duofiets moesten ze het veer op. Aan de overkant wachtte een steile helling. “Ik zei nog: als het niet lukt, vragen we die tractorchauffeur daar of hij ons naar boven trekt.” Pierre lacht. “Maar het is ons gelukt. We vonden het allebei spannend. Dat schept een band.”

Pierre gunt de mensen een uitje

Aan het einde van een middag hoort Pierre altijd hetzelfde: “Hartstikke bedankt.” Dat vindt hij fijn. “Je merkt dat mensen het waarderen. Voor hen is het een uitje. Voor mij ook. Ik doe het graag. Ik gun het de mensen. En ik vind het fijn om iets voor hen te doen.”