“Angel?” Ineens hoort Angel Jansen (71) uit Reuver haar naam als ze Porta Silva binnenloopt. Ze kijkt om en ziet een oud-collega. “Zij was zo blij om mij te zien en andersom ook.” Angel besluit haar vaker op te zoeken. Zonder dat ze het op dat moment beseft, is dat het begin van haar vrijwilligerswerk bij mensen met dementie in deze woonzorglocatie van De Zorggroep. Ze houdt hen gezelschap en helpt bij activiteiten. Eerder was ze al maatje. 

Aandacht voor iedereen 
“De ene meneer praat graag. Dan ga ik bij hem zitten en praten we. Een mevrouw houdt juist van kaarten. Dan leggen we samen een kaartje.” Angel kijkt vooral naar wat iemand fijn vindt. Soms zitten ze buiten in de tuin als het fijn weer is. Eens in de twee weken is er een muziekmorgen. “Dan zorg ik dat alle bewoners er naartoe worden gebracht. Het is mooi om te zien hoe ze van de muziek genieten.”

Een warm welkom 
Angel is ook welkomstvrijwilliger. Ze maakt kennis met nieuwe bewoners en hun naasten en komt later nog eens terug om te vragen hoe het gaat. “Een mevrouw huilde heel hard. Tussen het snikken door vertelde ze dat ze altijd zoveel voor anderen had gedaan en dat ze nu het gevoel had dat ze opgesloten werd. Ik probeerde haar gerust te stellen. Ze werd toen wat rustiger.”

Vrijwilligerswerk vanuit het hart 
Drie jaar doet ze dit werk inmiddels. Soms één keer per week, soms een paar keer. “Ik heb geen vaste dagen.” Waarom ze zich inzet, is voor Angel vanzelfsprekend. “Ik doe het vanuit mijn hart. Ik ga graag met mensen om. Het zit gewoon in mij om mensen te helpen.” Vrijwilligerswerk past goed bij haar leven. “Ik heb er tijd voor en het is fijne afwisseling. Als mijn gevoel goed is, doe ik het. Maar ik moet wel een klik hebben met de mensen.” Ook de waardering vanuit De Zorggroep doet haar goed. “Ze doen veel voor vrijwilligers. Je merkt echt dat ze waarderen wat we doen.”

Zij blij, Angel blij 
Juist de kleine momenten maken het vrijwilligerswerk bijzonder. “Toen ik nog maatje was, lachte een mevrouw altijd van oor tot oor als ik aanbelde. Dat is toch fijn? Daar werd ik zelf ook blij van.” Ook nu zijn er bewoners die haar al van ver zien aankomen. “Een meneer zwaait en lacht altijd als hij mij ziet. En een ander bedankt me iedere keer. Als mensen blij zijn dat ik kom, dan doet mij dat goed.”