De verf is nog lang niet droog

Voorovergebogen zit hij in zijn rolstoel te schilderen. Wie Jacques Jacobs wil spreken, moet even geduld hebben. Pas als hij zijn penseel neerlegt, begint het gesprek. Rondom hem staan zo’n twintig schilderijen. Verfspetters op de vloer verraden dat hier elke dag wordt gewerkt. Zijn kamer in woonzorglocatie Rooyhof van De Zorggroep in Venray is net een atelier.

Jacques uit Bergen is 76 jaar en woont sinds vijf maanden in Rooyhof. Hij leeft al 21 jaar met Parkinson. Toch speelt zijn grootste passie nog altijd een belangrijke rol in zijn leven. “Ik teken en schilder al mijn hele leven”, zegt hij. “Toen ik nog werkte maakte ik twee olieverfschilderijen per jaar. Nu kan ik er echt in duiken.” Hij schildert zo’n zes tot zeven uur per dag. “Als ik schilder ben ik als het ware in trance. Dan hoef ik nergens anders aan te denken. Niet aan mijn ziekte en niet dat ik niet meer terug naar huis kan.” Sandra Cornelissen, coach welzijn en dagbesteding, lacht. “Ik moet soms hard roepen om contact te krijgen.” Schilderen helpt Jacques zijn gedachten te verwerken. “Het werkt therapeutisch. Het is mijn redding.”

Zijn kamer is zijn atelier
Zijn passie verhuisde mee naar Rooyhof. “Jacques had aangegeven dat hij heel graag wilde schilderen. En dat kon. Toen hebben we ook meteen zijn atelier verhuisd naar zijn kamer”, vertelt zijn vrouw Marie Thérèse. Sandra keek niet alleen naar de zorg die Jacques nodig heeft, maar vooral naar wat voor hem belangrijk is. “Ik heb met Jacques gesproken over wie hij is, wat hem drijft, wat hij leuk vindt en wat we voor hem kunnen betekenen.” Dat gesprek maakte één ding duidelijk: schilderen moest onderdeel blijven van zijn leven.

Expositie gaf een boost
Die manier van verder kijken bleef niet beperkt tot zijn eigen atelier. Want op 18 juni organiseerde Sandra voor Jacques een expositie in de binnentuin van Rooyhof. Zeventien nieuwe schilderijen waren te zien. Twee kregen een nieuwe eigenaar. “Het is een bevestiging dat ik goed bezig ben”, zegt hij. “Een deel van de opbrengst gaat naar de Parkinsonstichting van een vriend. Het geeft mij voldoening, omdat ik iets terug kan doen.” Sandra zag wat de expositie met hem deed. “Hij heeft er enorm van genoten. En het heeft hem een boost gegeven.”

Jacques laat onbedoeld een blauwe verfstreep achter op de hand van de interviewer. Een teken dat de verf nog lang niet droog is.

Bekijk ook de video van Jacques en Sandra.