Mevrouw en meneer Hendrix - Van de Waayenberg

Maak kennis met een ambassadeur van Vrienden van De Zorggroep.
 






Wie meneer Hendrix zegt, zegt fietsvierdaagse Venray. Piet was meer dan 25 jaar geleden mede-oprichter van dit jaarlijks evenement en hij was lange tijd actief in de organisatie. Ruim 57 jaar is hij getrouwd met 'zijn Bets' die hij naar eigen zeggen “62 jaar geleden uit de wei heeft geplukt.” Het stel kreeg twee dochters, twee zoons en acht kleinkinderen.

Ze wonen al een poosje in zorglocatie van De Zorggroep. Ze kennen er veel mensen. “Het is fijn dat we samen kunnen blijven. Dat is toch het allerbelangrijkste”, zo zegt Bets.

Meneer Hendrix heeft zijn leven lang bij de PTT gewerkt. “Ja, maar niet tijdens de oorlog, toen zat ik ondergedoken.” De destijds jonge knul werd opgeroepen om in Duitsland te komen werken. Als hij in ’44 weer boven water komt, heeft hij zijn handen vol aan het opnieuw opbouwen van verwoeste telefooncentrales.

Mevrouw Hendrix - Van de Waayenberg vertelt dat haar man een koninklijke onderscheiding heeft mogen ontvangen. De lijst met het eremetaal prijkt echter niet trots aan de muur maar wordt opgediept uit de kast. “Weet u wat me nou zo dwars zit? Die medaille die ís niet voor mij. Die is eigenlijk voor mijn vrouw. Zonder haar had ik toch niks gekund? Zij heeft toch thuis altijd alles op rolletjes laten lopen? Waar is haar eigen onderscheiding dan?” Het zijn welgemeende woorden van meneer Hendrix.

“Niemand kan alles alleen. Iedereen heeft iedereen nodig”, zo vindt hij. Vandaar hun inzet voor de Vriendenstichting. Want uitjes vinden ze belangrijk, dus daar moet geld voor beschikbaar komen.
“Ongeveer 5 jaar geleden zijn we op stap geweest met de Zonnebloem. Dat was zo fijn. Sinds die tijd hebben we niks meer ondernomen.” Bets kan er nog met plezier op terugkijken.

“Als er nieuwe mensen komen wonen, pakken we ze onder de arm. Ze moeten zich snel thuis voelen. Niet vereenzamen. En samen eens een keer er op uit zou geweldig zijn.”